119.damla

Şapşal

Ah şapşal, nedir sendeki bu hal?

Bir söze kanıp sükûnette  altın aranmaz,

Konuşacak yerse konuşacaksın önce;

Sükûnetle çoğu zaman çare bulunmaz.

Bilemezsin, sobelediğim her çocuk,

Beslediğim her güvercin kurşuna kurban gitti,

Ah şapşal, uyan artık!

Barış terk-i diyar için atına binip gitti...


28.06.2012

İnegöl

Necip Abdurrahmanoğlu

73.damla

Sabah

Sesimiz serin geldi, tan vakti, kızıllığa,
Yüzünü açtı güneş, kavuştuk aydınlığa,
Geçmiş günü kefene sardı ak güvercinler,
İnlerine kaçtılar yarasalar ve cinler.

Yemliha esnemesi gelince birden bire
Sema ak sakalını cömertçe serdi yere,
Uyandı insanoğlu, gecelik ölümünden
Azad oldu kainat, matemi görünümden.

Emzirdi kabristanlar ölü bebeklerini,
Anneler sabır deyip sildi kirpiklerini.
Erguvani  bir tılsım sardı nefesimizi,
Zehirli dallar sardı kırlangıç nefsimizi...

Necip Abdurrahmanoğlu

68.damla

ÇARMIH

Bir dilin bohçasında saklanırken

En keskin acıyla kavrulmuş kelimeler,

Tatlı hayalleriyle serfiraz olurdu

Saray hülyalarıyla meşk olan cariyeler.

Ve İsa çırpınırken kurulu çarmıhtan

Bir güvercin misali göğe doğru,

Ancak giydirmek yakışırdı göğe

En korkunç karanlıkları!

O an moruk bir karıncanın

Kanadınca çarparken yorgun yürekler,

Uyuklardı en derin uykusunda

En korkunç iskeletler.

Susturulmuştu şairler

Ve öldürülmüştü

Zihinlerdeki en can alıcı kahraman,

Meydanları ele geçirmişti

Heveslisi kudurmanın

En vahşi köpekler.

Nihayetinde çınlarken

Acı çığlıklarla

Göğün yüzü kızarmamış derinlikleri,

Beyhudeydi ruh bulması

En içten duyguların en can yakıcı közleri.

Ve kalmışken saf ruhlu meleklere

Gökten yere lanetleri yağdırmak,

Faydasızdı soluğu kesilmiş bir gün batımına

Pişmanlıkla haykırmak.

Oysa yaşatmamalıydı

Hz. İsa’ya o lanet olası anı,

Ayaklandırmak gerekti

En ücra köşesiyle

Önceden cihanı.

2007 Tbilisi

Necip Abdurrahmanoğlu

9.damla

Bizim en iyi bildiğimiz şeydir alnına zift çalınmış beyaz güvercinler yetiştirmek...

Necip Abdurrahmanoğlu